yogayoga.nl :: yoga in Amsterdam
ervaringen
Hoge Bloeddruk

Van medische zijde werd mij aangeraden – naar een vrij zware operatie – yoga te gaan doen om de bloeddruk omlaag te brengen. Ik had nooit yoga gedaan en ik voelde mij er niet speciaal toe aangetrokken. Maar ik wilde liever niet dagelijks pillen slikken. Ik had besloten: óf niet doen óf er voor kiezen maar dan ook zonder voorbehoud.

Ik ging. Vanwege het specifieke medische doel en de recente operatie, kon ik niet in een groep meedoen. Privéles derhalve – een buitengewone luxe. Zeker, het kost meer, maar wat je ervoor krijgt is verbluffend kostbaar. Het heeft naar mijn herinnering nauwelijks twee lessen geduurd of ik was totaal ‘om’. Het werkt verslavend – ik zou daar een positief woord voor moeten vinden. Wat ik bedoel: het werkt in die zin dat de bloeddruk metterdaad zakt (dat is eenvoudig meetbaar) en daarnaast deed, en doet, het mij onnoemelijk veel goed. Verbinding lichaam en geest, rhythme, achterlaten van gejaagdheid, dat soort noties worden realiteiten.

Meer nog misschien dan bij groepslessen - die ik niet ken - is bij privéles de wisselwerking met de leraar van belang. Ik ervaar dat als inspirerend. Sandra ziet meen ik zo goed als alles, wat goed gaat en wat minder lukt. Maar zij geeft alleen die aanwijzingen of suggesties waar ik iets mee kan doen.

Ik ken alleen de privéles, een buitengewone luxepositie, zo lijkt het, maar “luxe” betekent eigenlijk dat je ook wel zonder kunt. En dat kan ik niet. Geen luxe dus, maar noodzaak.

Joost (man, 70 jaar, advocaat)


9/11

In ieder mensenleven kunnen dingen gebeuren waar je niets aan kunt doen maar je vertrouwde leven behoorlijk in de war kunnen gooien. Zo is het ook mij vergaan, op 9/11 was ik toevallig in New York en heb de aanslagen van nabij meegemaakt. Zo'n anderhalf jaar heb ik hier geen last van gehad, totdat ik na anderhalf jaar last kreeg van nervositeit, slapeloze nachten, en onverklaarbare angsten zonder duidelijke directe aanleiding. Het heeft toen even geduurd voordat iemand kon vertellen waar ik last van had, maar uiteindelijk werd de diagnose posttraumatische stressstoornis vastgesteld. Deze stoornis is op zich goed behandelbaar, en komt heel vaak voor. Ongeveer 10% van de mensen die een nare gebeurtenis hebben meegemaakt krijgt last van de verschijnselen die ik eerder heb omschreven. Toch had ik zelf als persoon moeite met het geheel, het gevoel van permanente nervositeit waar je niets aan kunt doen, was een zeer onprettige situatie en dus ook moeilijk te accepteren.
 
Nu enkele jaren later voel ik me stukken beter, en ik denk dat ieder zijn eigen spoor naar verbetering moet volgen. Het is van groot belang daarbij professionele hulp te zoeken, adviezen tot je te nemen, maar daarin wel je eigen gevoel proberen te volgen. Dat naast westerse therapieen, de oosterse kant van onze wereld hierbij een pallet aan mogelijkheden biedt om tot een hernieuwd evenwicht te komen, is een ervaring die ik hier graag wil overbrengen. Wie zelf het gevoel heeft daar wat aan te kunnen hebben wil ik het boek "healing without freud or prozac" van de franse psychiater dr. David Servan-Schreiber aanbevelen. Niet om diepgaan door te lezen, maar om kennis te maken met mogelijke andere methoden om weer in evenwicht te komen met jezelf. In dit boek komen de mogelijkheden die Yoga, Accupunctuur, EMDR, sport, en het communiceren direct vanuit je hart aan de orde. Zelf heb ik, behalve EMDR, alle aspecten geprobeerd en dit totaalpakket heeft bij mij vruchten afgeworpen.
 
Wat ik enorm heb gewaardeerd aan de lessen die ik heb gevolgd bij Leo, zijn de non verbale communicatie (ik had af en toe wel lang genoeg gepraat en gedacht) het geduld (gestressde lichamen hebben een late respons), de humor en het gevoel dat presteren niet hoeft. Maar ook de tips en tricks, die waarschijnlijk voor iedereen weer anders zijn, zijn onmisbaar. Zo werkt bij mij de verbeelding van de overactieve geest als iets wat je als een termostaat omlaag kunt schuiven heel erg goed. Dit naast natuurlijk alle andere oefeningen die ik nog met grote regelmaat doe. Belangrijk is ook als het allemaal niet direct helpt, vol te houden, het lichaam moet zich langzaam weer in evenwicht brengen en dat kost tijd en het gaat met bergen en dalen.
 
Inmiddels heb ik het leven weer volledig kunnen oppakken, ik werk weer 100 % en heb een rijk sociaal leven. Maar voor alles heb ik nu mogelijkheid om tot rust te komen. Die ervaring heb ik immer paraat en overal bij me, en dat is een belangrijk aspect van het je weer zelf leren vertrouwen!

Thijs (man, 40 jaar)

<< terug